Bohaterowie

Nancy Brown (17 l.)

Są tacy, którzy uciekają od cierpienia, miłości.

 Kochali, zawiedli się i nie chcą już nikogo kochać, nikomu służyć, nikomu pomagać.

 Taka samotność jest straszna, bo człowiek uciekający od miłości, ucieka od samego życia.

 Zamyka się w sobie.

"Przestałam marzyć, gdy człowiek nie marzy umiera"

Justin Bieber (18 l.)

Nie uciekaj od cierpienia, ono też może Cię czegoś nauczyć. 

Po ciężkiej walce życie w końcu otworzy Ci swoje przyjazne wrota,

 przez które wejdziesz do zasłużonego szczęścia.

"Nigdy nie poznasz prawdy o człowieku,

 zanim przedtem on sam nie otworzy ci drzwi do 

swojego wnętrza."

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Na razie tylko dwoje, ale powoli będą dochodzić nowi, a na dzisiaj tyle, bo już nie starczyło mi czasu. I bardzo bym prosiłam o jakiś komentarz, po prostu to motywuje mnie do dalszej pracy, a tak nie widzę sensu do dalszego pisania.

Prolog

"życie" - jedno słowo, a postrzegane przez ludzi na różne sposoby. Czym dla mnie jest życie ? Jeszcze 2 lata temu odpowiedziałabym na to pytanie bez żadnego zawahania, że jest to niesamowity dar od Boga. A teraz ? Uważam, że to jakiś pieprzony kabaret, że ktoś na górze bawi się nami, śmieje się z naszego nieszczęścia i patrzy jak cierpimy. Na tym świecie nie ma litości, nie można nikomu zaufać, Twój najlepszy przyjaciel tylko patrzy jak wbić Ci nóż w serce. Wszyscy, którzy są Ci bliscy, sprowadzają Cie na same dno i tylko czekają aż upadniesz. Kim jestem ? Jestem Nancy Brown, niegdyś najpopularniejsza i najbardziej lubiana osoba w szkole, uważana za osobę optymistyczną, która próbuje pomagać ludziom na każdym kroku, zarażała ludzi radością, która z niej biła. Ale życie to nie bajka. Ludzie się zmieniają. Po swoich przeżyciach nie potrafię zaufać ludziom, boje się że po raz kolejny się zawiodę. Próbuje odstraszać ich swoim charakterem i daje im do zrozumienia że mają się do mnie nie zbliżać. Dotychczas to działało, ludzie się mnie bali i omijali szerokim łukiem. Ale jeśli znajdzie się naiwna osoba, która po mimo mojego charakteru spróbuje mi pomóc i za wszelką cenę dowiedzieć się dlaczego taka jestem ? Ja nie potrzebuje pomocy, nie lubię towarzystwa ludzi, wolę samotność. Wolę widok czterech pustych ścian niż jakiejś istoty zwanej człowiekiem. Na ich widok mi się podnosi. Tak wiem, sama jestem człowiekiem, ale cóż poradzisz. Los pokazał mi co to ból i cierpienie, próbuje być silna i nieugięta, ale jeśli ktoś mnie przełamie i poskleja kawałki mojego połamanego serca ? Czy w końcu los się do mnie uśmiechnie i podaruje mi choć odrobinę szczęścia ? Czy zaznam miłości, której tak bardzo potrzebowałam ? Lecz droga do szczęścia jest trudna, spotkam na niej wiele przeszkód i będę musiała zmierzyć się z moim największym strachem. Czy uda mi się go przełamać ? To się okaże...



 ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Jak Wam się podoba ? Proszę o wyrozumiałość, gdyż jest to mój pierwszy blog. Niedługo powinni się pojawić bohaterowie. I bardzo bym prosiła, aby każdy kto to przeczytał zostawił po sobie ślad w postaci komentarza i napisał tam swoją opinię. Za jakiekolwiek błędy przepraszam. Jeśli coś jest źle, albo bez sensu to mi to napisz a spróbuję to poprawić. Mam nadzieję, że dacie mi jakieś rady na początek, bo nie jestem tu jeszcze do końca obeznana. Za przeczytanie szczerze dziękuję i oczekujcie 1 rozdziału :)